“..Παρότι αναπτύσσω ένα καθεστώς δημοκρατικού συγκεντρωτισμού µε τον ήρωά µου, δεν επεµβαίνω βίαια, προστακτικά, να του πω να σηκωθεί από κει για να µην κρυώσει κιόλας και βήχει µετά η εξέλιξη της υπόθεσης και χρειαστεί αντιβιοτικά, για να µην τον κάνω και σάντουιτς ανάµεσα σε µένα, το συγγραφέα του και την άλλη αλήθεια του µέσα στην οποία παραληρεί, τον Παντελή Πουλιόπουλο. Όµως, γιατί να µην παραληρεί. Όλα, όσα διάβασε γι’ αυτόν, µαρτυρούν ότι υπήρξε η πιο αγνή επαναστατική µορφή του επαναστατικού κινήµατος στην Ελλάδα, µε το περιεχόµενο µιας ζωής που θ’ άξιζε να τη µάθει όλος ο κόσµος. Υπήρξε, όµως, πώς υπάρχει σήµερα Φέρνει τα ατέλειωτα αιτήµατα του σήµερα εδώ, έχει µελετήσει, έχει εξελιχθεί Τι σηµασία έχει”