Οι «Ιστορικές μεταμορφώσεις του απόδημου ελληνισμού», με τη μορφή ενός σπάνιου και αυθεντικού ιστορικού ντοκουμέντου, αποτελούν ένα πρωτόγνωρο στοιχείο για την ελληνική ιστοριογραφία. Κι αυτό γιατί πέρα από τα καθαυτά ιστορικά γεγονότα, που λίγο ή πολύ είναι γνωστά από αναρρίθμητες μελέτες και μονογραφίες, έλειπε μέχρι σήμερα η ύπαρξη μιας εκτεταμένης προσωπικής μαρτυρίας, η οποία θα συνένωνε χρονικά όχι μόνο το χθες με το σήμερα, αλλά θα παρακολουθούσε ολόκληρη σχεδόν τη νεότερη και σύγχρονη εξέλιξη του ελληνισμού ή τουλάχιστον τα κυριότερα στάδιά της, μέσα από την ψυχογραφία της αυτοβιογραφίας. Πόσω μάλλον όταν η γραπτή εκείνη πηγή δεν προέρχεται από κάποιο πολιτικό πρόσωπο, του οποίου τα γραφόμενα θα υπέκρυπταν ίσως κάποιες σκοπιμότητες, ή από έναν λόγιο της εποχής με σαφή αποστασιοποίηση από τα τεκταινόμενα, αλλά από έναν απλό άνθρωπο, ο οποίος εκπροσωπώντας ουσιαστικά τον αλύτρωτο ελληνισμό της οθωμανικής περίοδου, έζησε καταστάσεις, πρόσωπα και πράγματα και τα καταγράφει με τη δική του θυμοσοφία και με την προσωπική του κρίση.