Μέσα σε αυτόν τον τεχνητό κόσμο που ζούσε έχτισε τη δική του πυραμίδα αξιών. Τις διακύβευσε, όμως, στο βωμό μιας λαθεμένης φαινομενικής αντίληψης και αφομοίωσε μέσα του το “φαίνεσθαι” κι όχι το “είναι”. Για την καταξίωση εκμηδένισε τις αξίες και χάθηκε έτσι μέσα στις ίδιες του τις αναζητήσεις. Αργά ανακάλυψε την αληθινή ομορφιά της ψυχής, τον άνθρωπο που τον πίστεψε, και δεν ήταν άλλος από την Άννα… και βρήκε μέσα στο μικρό εργαστήρι του τον άγνωστο άνθρωπο που δεν ήξερε.