Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, με έλεγαν “ο γιος της Άστα”. Όταν έχασα τη μητέρα μου, ήμουν μόνο δεκατριών ετών και νόμιζα ότι τίποτε χειρότερο δε θα μπορούσε να μου συμβεί… Πόσο λάθος έκανα…Αυτή ήταν μόνο η αρχή της δυστυχίας μου. Τώρα στέκομαι στο σκοτάδι και αναρωτιέμαι…πόσα μυστικά μου έχει κρύψει η μητέρα μου Έχω εγκαταλείψει το χωριό μου και ελπίζω, μέσα στο αιωνόβιο δάσος όπου κρύβομαι, να βρω το δρόμο που θα με οδηγήσει στην ελευθερία. Μέχρι τότε όμως, πρέπει να μάθω τι κρύβεται πίσω από το μολυβένιο φυλαχτό.